اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِاللّهِ وَ عَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنآئِكَ عَلَيْكَ مِنّى سَلامُ اللّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَلا جَعَلَهُ اللّهُ اخِرَالْعَهْدِ مِنّى لِزِيارَتِكُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ

سردم وابزارهای مرشد

سردم محلی منزه و قابل احترام است كه مرشد بتواند با تسلط به فضای گود مقدس رسم تشریفات و آداب تعارف های زورخانه ای را در حق مستمعین داخل و خارج ادا كند. چنین رسم است كه سردم را با پرهای طاووس و قو زینت می دهند. چون در روزگاران قدیم این قبیل پرها را جنگجویان و سرداران جنگی به كلاه خودهای خود نصب می كردند. نمای سكوی سردم را از سنگ مرمر و یا چوب گردو می سازند و بر بالای آن غرفه ای برپا می دارند كه یك طاق نصرت زینت بخش آن است. 
جای مرشد در كنار در ورودی و نشیمنگاه او بر سكوی نسبتا مرتفعی است كه طاق های هلالی یا مربع شكل دارد كه یك یا چند زنگ به آن آویخته اند.

محل سردم باید رو به قبله و سمت چپ درب ورودی زورخانه قرار گیرد.ضمنا به جهت ساخت سردم در محل مناسب ،ترجیحا بایستی زورخانه در زمین جنوبی بنا گردد.

 

 در قلمرو فرهنگ مردم ، زورخانه مأمن اهل فتوت و مهرورزی و جوانمردی است و موسیقی زورخانه نیز بر چنین بستری می تواند به بالندگی برسد. موسیقی بر دو عامل ریتم و ملودی استوار است و در این میان ضرب زورخانه یکی از آلات تجسم ریتم به شمار می رود.شخصیت صوتی این ساز با آن طنین بلند و حماسی اش یادآور آئین پهلوانی و جوانمردی است ، که یکی از بارزترین رسوم آداب زورخانه به شمار می رود.

تاریخ تکامل زورخانه تا قرن ها قبل قابل رد یابی است . ورزش زورخانه در قرن دوم هجری قمری در بغداد از دو فرقه ی عیاران و شطاران تاثیر زیادی پذیرفته است ، آنها  تقوی و طهارت و صداقت و دیگر خصال برجسته را با پیروی از مسلک فتوت مراعات می کرده اند. دقیقا همان خصائلی که در محفل پهلوانان زورخانه مبانی اصلی این ورزش باستانی را تشکیل می دهد. آنان از دوران قدیم به منظور فراگیری فنون نبرد و کشتی گیری و اخذ مقام پهلوانی در مکانی به نام بیت ، عبادتخانه ، ورزشگاه و یا لنگر گاه تجمع می کردند. در هنگام تسلط اسلام و از پیدایش شاخه های مذهبی وابسته به آن به دلیل ارادت ایرانیان به پیامبر و علویان محیط زورخانه را محیطی مذهبی فرا گرفت . پوریای ولی ( محمود بن ولی الدین خوارزمی ) وفات 722 هجری قمری ، شاعر و عارف و یکی از شخصیتهایی است که حق بزرگی به گردن زورخانه دارد. از زمان او تقدس و رعایت اصول مذهبی نظیر پاک بودن و تطهیر قبل از وارد شدن به گود و جلوگیری از ورود افراد نابالغ و تاکید بر آئین جوانمردی نمود بیشتری یافته است.ضرب زورخانه در اعصار گذشته بسته به موقعیت زمان و مکان تغییر شکل یافته است ، گاهی آنرا از مس ساخته اند و گاهی آنرا از نظر حجم تغییر داده اند . ضرب زورخانه ی فعلی از سفال ساخته می شود و عموما از پوست بز ، بر آن می کشند . طریقه ی پوست کشیدن ضرب زورخانه مهارتی را می طلبد که از حوصله ی این مقاله خارج است.

در زورخانه به نوازنده ضرب « مرشد » می گویند و او حین نوازندگی ضرب از اشعار حماسی و عرفانی در تهییج ورزشکاران استفاده می کند . تنوع ریتم و زنگ مرشد حکایت از تغییر حرکت است و رعایت اصالت و سنت امری ست که مرشد مجدانه به حفظ آن پایبند است.

یک مرشد خوب بایستی تلفیق شعر و موسیقی را بداند و مناسب خوان باشد ، تا با تسلطی که بر ریتم دارد بتواند از اشعار در جای خود استفاده کند. در زورخانه از اشعار سعدی به دلیل اینکه بیشتر بر محور تعلیم و تربیت و خود سازی است استفاده ی زیادی می شود و همچنین از خافظ و مولانا که مرشدان ، بسیار به کار می بندند.